Astroblog

jan 2019

Volledige maansverduistering

Maandag 21 januari 2019
Weer een prachtige volledige maansverduistering te zien!
‘s Ochtends om 5 uur opgestaan om het grootste gedeelte van de maansverduistering waar te kunnen nemen en te fotograferen.
Het was zeer koud maar prachtig helder. Opnames gemaakt via de computer met TS Imaging Star 80 mm telescoop en Canon 500D camera.

Edwin Sarink


dec 2018

Opname gemaakt in Almelo op de ochtend van dinsdag 15 december 2018. In het midden zijn parelmoerwolken zichtbaar. Edwin Sarink

Parelmoerwolk

Een parelmoerwolk of polaire stratosferische wolk is een soort wolk die op zeer grote hoogte (15 tot 25 km), in de stratosfeer, voorkomt.
De meeste wolken, die bestaan uit waterdruppeltjes of ijskristallen, komen voor in de onderste twaalf kilometer van de atmosfeer. Deze luchtlaag kan veel vocht bevatten dat bij afkoeling overgaat in waterdruppeltjes of ijskristallen en zichtbaar wordt als wolken. Boven twaalf kilometer hoogte bevindt zich een luchtlaag die ook wel stratosfeer wordt genoemd. Deze bevat ook het meeste ozon en daarom spreekt men ook wel van de ozonlaag.
De ozonlaag bevat vrijwel geen water en ook wolken komen op deze hoogte zelden voor. Alleen bij temperaturen onder −80 °C kunnen zich op deze hoogte wolken vormen. Deze tamelijk kleine wolken worden vanwege hun prachtige kleurschakeringen parelmoerwolken genoemd. De kleurenpracht wordt veroorzaakt door zeer kleine ijskristallen waaruit de wolken bestaan. De kleuren zijn het best te zien enige tijd na zonsondergang of vóór zonsopgang als het aan het aardoppervlak donker is, maar op twintig kilometer hoogte de zon nog schijnt.
Er zijn drie typen parelmoerwolken: Ia, Ib en II naargelang hun chemische samenstelling:
Type I wolken bestaan uit salpeterzuur (luchtvervuiling) en water
Type Ia wolken bestaan uit kristallen gevormd uit salpeterzuur en water
Type Ib wolkdruppels bevatten daarnaast zwavelzuur en bevinden zich in de vorm van een onderkoelde oplossing
Type II wolken bestaan alleen uit ijswater
Bron Wikipedia

Edwin Sarink


dec 2018

Komeet 46p/Wirtanen - foto gemaakt 12 dec 2018 - Dave Mason

Komeet 46P/Wirtanen

De komeet 46P/Wirtanen bereikte het perihelium op 12 december 2018. Deze periodieke komeet heeft een sterk elliptische baan, met een omlooptijd van circa 5.4 jaar. De komeet bevond zich tijdens het perihelium op een afstand van 1,06 AE van de Zon en op slechts 0,08 AE van de Aarde. De helderheid van het object bedroeg op dat moment magnitude +4,3. Bedenk hierbij dat het lastig is de helderheid van een komeet exact te voorspellen. Daarnaast is een komeet vaak onzichtbaar rond het moment van grootste helderheid, doordat deze zich dan te dicht bij de Zon aan de hemel bevindt.

De komeet is zichtbaar aan onze ochtendhemel met een helderheid groter dan achtste magnitude tussen 13 november en 26 januari, en aan de avondhemel tussen 8 november en 26 januari. Wij zien de grootste helderheid rond 17 december: magnitude +4,2. Het meest gunstige moment om de komeet te bekijken vanuit onze streken is rond 17 december. Het object heeft dan een helderheid van +4,2m en een magnitudecontrast van -1,9m, in theorie voldoende om met het blote oog waargenomen te worden, maar vermoedelijk is de ondersteuning van een verrekijker (in de hand of op statief) nodig. Merk op dat een diffuse komeet lastiger waar te nemen is dan een ster met dezelfde helderheid.

De dichtste nadering van 46P/Wirtanen tot de Aarde gebeurt rond 17 december. De afstand bedraagt dan 0,08 AE, circa 12 miljoen km, dus kosmisch gesproken zeer dicht bij de Aarde. De komeet bewoog vóór de periheliumpassage onder andere door de sterrenbeelden Oven, Walvis en Eridanus. Na het perihelium vinden we het object onder meer in de sterrenbeelden Stier, Voerman, Lynx, Giraffe en Grote Beer.
Bron: hemel.waarnemen.com

Dave Mason


dec 2018

Samenstand van de maan en Venus

Na het grijze weer en de regen van de afgelopen tijd hadden we weer eens een strak blauwe lucht.
Bij het zien van de mooie samenstand van de maan en Venus was ik meteen klaar wakker.
Het asgrauwe schijnsel is goed te zien bij deze maanfase.
Ook de ster Spica (sterrenbeeld Maagd) is nog zichtbaar rechts van Venus
(foto 2).
Camera: Lumix DMC-FZ2000
Tijdstip: 4 dec 2018 om ongeveer 7:40 uur


nov 2018

 
17 november 20:40 de Maan 70,5% verlicht
23 november 21:52 de Maan 99,4% verlicht

De Maan

Malisha Reuvekamp

Vanaf mijn balkonnetje kan ik regelmatig de Maan voorbij zien komen.
Als het dan ook nog eens helder is, en de energie laat het toe, kan de kijker weer naar buiten.

De kijker is een Meade ETX-70 AT met een 70mm lensopening en een brandpuntsafstand van 350mm. Een kleintje waarmee je veel kan zien!

Voor deze foto's heb ik het 12mm oculair gebruikt, wat resulteert in een vergroting van +- 29 keer.
Bij de eerste foto was de seeiing beter dan bij de tweede.
Na die tijd nog even de foto's gespiegeld (omdat ik het door de telescoop gespiegeld te zien krijg) en misplaatste kleur eruit gehaald.

Beide foto's zijn gemaakt met mijn smartphone door het oculair van de telescoop, en wat geduld.

Je hebt tegenwoordig hele handige opzetstukjes speciaal om je smartphone te bevestigen aan het oculair van de telescoop, zodat het fotograferen veel makkelijker gaat, maar dit heb ik zelf nog niet aangeschaft.

Malisha


aug 2018

foto's: Dave Mason

Perseïden

Elke zomer trekt de aarde door de Perseïden-meteorenzwerm, dit is een wolk van stofdeeltjes achtergelaten door de komeet Swift-Tuttle. De naam Perseïden is afgeleid van het sterrenbeeld Perseus dat rond middernacht aan de noordoostelijke sterrenhemel te vinden is. De meteorenzwerm heeft zijn oorsprong schijnbaar in dit sterrenbeeld. Vele stofdeeltjes komen dan in botsing met de dampkring van de aarde en veroorzaken kortstondig een lichtstreep aan de hemel. Dit verschijnsel noemen we een vallende ster of meteoor.
De snelheid waarmee meteoren de atmosfeer binnenkomen bedraagt 35 000 tot 250 000 km/u (10 tot 70 km/s).
(bron: wikipedia)

Hier enkele Perseïden "gevangen" vanuit de achtertuin met gebruik van een Canon 7D dslr camera op een gewone statief. De camera was ingesteld om 200 opnamen te maken met een belichtingstijd van 15 sec, met ISO 1600. De kleuren, afhankelijk van de samenstelling van de meteoor, zijn ook mooi te zien. 
De ongeveer 195 opnamen zonder Perseïden zijn in het programma STARSTAX geladen om een sterrenspoor foto te maken. Hier is duidelijk te zien hoe de sterren rondom de Poolster draaien!

Dave Mason

 

aug 2018

Opnames gemaakt op woensdagavond 8 augustus in Hippolytushoef.
Hippolytushoef ligt in de kop van Noord Holland vlak tegen de Waddenzee.
Op heldere avonden kun je hier moeiteloos de Melkweg bewonderen.
Het is zelfs mogelijk om het Andromedastelsel (M31) met het blote oog te zien (pijltje).

Camera: Panasonic DMC-FZ2000
Belichting: 25 sec. (zonder te volgen)

Edwin Sarink


juli 2018

Combinatie van 2 opnames en tekening
Overbelichte opname om de manen zichtbaar te maken.

Saturnus en 4 manen.
Geobserveerd met een Celestron SCT 9,25 in de nacht van 1 op 2 juli.
De opnames zijn gemaakt met een ZWO ASI 120MM camera. Saturnus stond laag aan de horizon, dus eigenlijk niet zeer geschikt om opnames te maken. Titan had ik wel eerder gezien, maar het observeren van de manen Rhea, Dione en Tethys was nieuw voor mij.
Naast het observeren van de manen van Jupiter dus een aanrader om de manen van Saturnus vaker op te gaan zoeken!

Titan is de grootste maan van Saturnus en op Ganymedes na de grootste van het zonnestelsel. Met een diameter van 5151 km is hij groter dan de planeet Mercurius.
Rhea, Dione en Tethys zijn ijsmanen.

Edwin Sarink


"Sterrensporen boven Dishoek"

juni 2018

Deze sterrenspoor opname is gemaakt vanaf het strand bij het plaatsje Dishoek, een paar km boven Vlissingen, Zeeland. De locatie is overdag bepaald vanwege de mooie strandhuisjes en de typische golfbrekers, die wilde ik juist op de foto.

Rond middernacht heb ik ongeveer 50 opnamen gemaakt met een Canon 7D DSLR camera en 17-85mm lens op een 'gewoon' statief.
Belichtingstijd 15 sec, met ISO 800.
De opnamen zijn vervolgens gestapeld m.b.v. het gratis programma STARSTAX (https://www.markus-enzweiler.de/software/software.html)

Sterrenspoor fotografie is heel leuk om te doen en niet moeilijk.
Tip: een aantrekkelijke voorgrond maakt de foto nog mooier!

Dave Mason